Posts tonen met het label donor. Alle posts tonen
Posts tonen met het label donor. Alle posts tonen

zondag 18 september 2011

Een weekje later...

na de eerste donatie is de eerste wachtweek omgevlogen. Op een hele andere manier dan ik had verwacht maar achteraf ook niet een echte wachtweek. Ik was de eerste donatie ook al ingegaan met nog de onzekerheid of de cyclus duur die ik had uitgekozen wel zou kloppen. Want na 1 menstruatie weet je eigenlijk nog niets. Maar ik vond het vooral belangrijk om al een keer dat hele proces van de donatie mee te maken. Want ik wist van te voren dat de kans heel groot zou zijn dat het dit keer een losse flodder was. Dus dan maar eens kijken wat mijn gevoel en emoties allemaal met me doen tijdens het donatie proces. En aangezien ik het vooral allemaal als erg raar heb ervaren ben ik vooral blij dat ik bij de volgende donaties die zenuwen minder zal hebben en het gevoel beter een plekje kan geven.

Maar goed de afgelopen week is dus allemaal wat anders verlopen dan verwacht. Ik had een drukke week voor de boeg. Het werk zoals het altijd moet gebeuren maar ik had nogal wat vergaderingen. 4 avonden zou ik aan het vergaderen zijn dus er was genoeg afleiding. Maar maandagmiddag voelde ik klieren in mijn net komen opzetten en wat pijnlijk worden. De eerste vergadering dus maar afgezegd en vroeg naar bed.

Het vroeg naar bed gaan hielp niet en het zette stevig door. Flinke koorts en een nek helemaal opgezet en pijnlijk om nog maar niet van de hoofdpijn te spreken. Gelukkig kon ik voor half 9 in de ochtend bij de huisarts terecht om vervolgens naar huis te gaan met een kuurtje en paracetemol zetpillen. Ik had een fikse keelontsteking te pakken met nog wat griepverschijnselen eraan vast. Thuis de hond even snel uitgelaten en me ziek gemeld op werk om vervolgens weer met een kruik mijn bed in te stappen. Beroerd dat ik was heb ik gelukkig die dag meer geslapen dan ik wakker was. Zelfs de nacht sliep ik goed door. Alle medicijnen werden netjes genomen maar ondanks de zetpillen bleef de korts aardig lang hangen.

Maar na regen komt zonneschijn en na twee dagen goed rot gevoeld te hebben voelde ik me de derde dag stukken beter. Dus op de laatste werkdag van de week weer lekker wezen werken. En dan is het weekeinde. En dan zijn er weer genoeg andere dingen te doen.

En hoe nu verder? Ik zal over een weekje vast wel testen. Gewoon voor het geval dat. En ondertussen houd ik me braaf aan alles wat wel en niet mag rondom zwanger worden. Maar ik denk dat het toch beter is even wat menstruaties af te wachten. Want ik ben dan niet alleen ziek geweest van de week maar ook weer soort van ongesteld. Twee dagen achter elkaar een redelijke bloedverlies. En de avond daarna weer wat. En de ochtend daarna weer wat. Dus eerst maar pas op de plaats en kijken wat de cyclus gaat doen.

En tot die tijd zal ik me vast wel bezig kunnen houden. Met een neefje dat een nachtje komt logeren, met verjaardagen, met werken, met vergaderen en nog veel meer dingen.

zondag 11 september 2011

Just another Sunday...

Geloof dat het heel heel heel erg lang geleden in dat ik op een zondagochtend al om half 8 naast mijn bed stond. Ik had graag nog wat verder geslapen maar ik had het in mijn kop gehaald dat het huis helemaal netjes en schoon moest zijn. Want dit word de dag dat mijn donor voor de eerste keer langskomt. We hebben samen besloten om gewoon een poging te wagen zonder nog precies te weten wat mijn cyclusduur is en of er wel een eisprong zal zijn.

Na me even goed kwaad gemaakt te hebben was het huis schoon en netjes. En had ik nog tijd over voordat  hij zou komen. Toen kwamen de zenuwen echt goed. Helemaal toen hij belde om te zeggen dat zijn trein vertraging had en hij dus wat later zou komen. Balen maar door te twitteren en een spelletje te spelen op mijn telefoon kwam ik de tijd aardig door.

En toen ging de deurbel. De hond moest natuurlijk weer laten horen dat ze er was. Maar jeetje wat voelde dat ongemakkelijk zeg. Zaten we daar op de bank. Ik ga er van uit dat het de volgende keer niet meer zo ongemakkelijk zal voelen als vandaag. We hebben allebei nog even de laatste keer het donorcontract bekeken en daarna ondertekend. En toen was het officieel. We kunnen beginnen. Ik liet hem maar de potjes zien die ik had gehaald en vertelde hem dat hij de rommelkamer kon gebruiken. Maar hij maakte liever gebruik van de badkamer. Damn de enige ruimte die ik vandaag niet had schoongemaakt. Heb ik weer. Maar ja kan moeilijk tegen hem zeggen dat hij daar niet zijn ding mocht doen.

Maar ja dan zit je daar in je eentje op de bank. Te wachten. Dus maar weer een spelletje spelen op mijn telefoon. Twitter beetje bekijken. En dan gaat die deur opeens weer open. En krijg je een potje. En laat je hem uit en wens je hem een goede terugreis. En dan sta je daar met een potje. Met daarin een kwakje.

Sorry voor de omschrijving maar je moet je voorstellen dat ik op dat  moment met een vies gezicht naar de inhoud van het potje stond te kijken en echt letterlijk dacht...een kwakje. Het vieze gevoel hield even met daarbij een raar gevoel. Deels weer in de zin van waar ben ik mee bezig maar ook denkende aan het moois dat het kan brengen. Maar het idee dat ik "dat" dadelijk zou inbrengen bij mezelf gaf me wel even de kriebels en de rillingen.

Maar ik heb mijn doel duidelijk voor ogen en daar hoort dit nou eenmaal ook bij. Dus maak ik me klaar terwijl ik het potje netjes tegen mijn lichaam heb gehouden. Het spuitje met de canule heb ik ook tegen mijn lichaam aangehouden zodat ik de sperma niet in een koude canule en spuitje zou opzuigen. Helaas ben ik toch best gespannen en lukt het niet goed om te ontspannen. Hierdoor lukt het niet om de canule en spuitje zover mogelijk in te brengen. Na een paar pogingen besluit ik dat het vandaag niet zal lukken om het zover mogelijk in te brengen en spuit ik het maar gewoon in.

En het stomme is dat op het moment dat je de spuit leegdruk je er gewoon niets van merkt. Maar het zit erin en met een kussentje onder mijn bibs blijf ik nog maar even liggen. Ik besef me opeens dat ik nu de wachtweken inga. Er komt dan toch nog die rust over me heen waar al heel de ochtend op zat te hopen. Maar ook wordt ik overvallen door vermoeidheid. Maar ja wat wil je, laat naar bed en weer vroeg op om vervolgens het huis te poetsen. Dus ik zet mijn wekker en plak er nog een uurtje slaap achter aan. En wat heb ik heerlijk geslapen. Het heeft me weer even helemaal opgeladen en ik ben er helemaal klaar voor.

En het is ook weer tijd om over te gaan op de normale zondag rituelen...want verder is het een zondag als alle anderen...

woensdag 7 september 2011

Nog eventjes...

En dan ga ik voor de eerste keer de wachtweken is. Aanstaande zondag komt mijn  donor langs en zal de eerste inseminatie plaatsvinden. dat zal nog wel wat geklungel op gaan leveren gok ik met dat spuitje en canule. Maar daar zal ik jullie alles over laten weten als het gebeurt is.

Nog maar een paar daagjes dus en afgelopen zondag ben ik al samen met mijn beste vriendinnen wezen vieren dat ik aan de slag kan. Met sushi! Ik vind sushi echt heerlijk hoewel ik het niet heel vaak eet. Maar ja met zwanger worden komen ook wat don't om de hoek kijken en daar valt sushi helaas ook onder. Dus heb ik me heel de avond tegoed gedaan aan heel veel sushi maar vooral genoten van een hele gezellige avond.

Ondertussen ben ik me goed aan het inlezen over wat wel en niet te doen qua van alles. Qua eten, qua sporten en ga zo maar door. Ook ben ik vanochtend begonnen met de ovulatie testen. En ik ben erg benieuwd of de eisprong ook zal zijn op de dag die ik verwacht. Ik verwacht de eisprong volgende week maandag of dinsdag. Het is en blijft nog een gok omdat ik niet precies weet wat mijn cyclus-duur is. Maar dat geeft niet, elke stap is er eentje. En ik sta te popelen om weer wat nieuwe eerste keren te beleven: eerste keer inseminatie, eerste keer eisprong, eerste keer wachtweken, eerste keer zwangerschapstest, hoogstwaarschijnlijk eerste keer teleurstelling van een mislukte poging maar uiteindelijk hopelijk ook de eerste keer het geluk van een positieve test.

Dus nog eventjes....

donderdag 28 juli 2011

De deal is rond...

we hebben digitaal de handen erop geschud waardoor ik nu kan zeggen dat ik een donor heb gevonden!

Wat heerlijk om alles rond te hebben. Ik heb een donor, en alle andere spullen heb ik ook in huis. Het is nu alleen nog wachten tot mijn cyclus weer op gang komt en dan kan ik beginnen. Ik blijf dus druk bezig met duimen en hopen dat ik snel weer ongesteld mag worden. En ik vind het best bijzonder om te zeggen dat ik weer heel graag ongesteld wil worden. Want mijn menstruaties zijn nooit fijn geweest. Al vanaf de eerste menstruatie had ik prachtige menstruatie pijnen waardoor ik al vrij snel aan de pil mocht van mijn mama. De pijnen werden echter met de jaren erger. Maar iedereen om me heen zei dat ik me aanstelde. Dus geloofde ik ook dat ik me aanstelde. Want het was normaal dat je wat pijntjes enzo hebt tijdens je menstruatie.

Maar gelukkig brak het moment aan dat ik het helemaal zat was. Dat ik wist dat de pijnen die ik had niet normaal waren. Na jarenlang constant pijn te hebben die verergerde naarmate de menstruatie naderde en ik elke dag pijnaanvallen kreeg te verduren moest er wat aan gebeuren. Dus waagde ik eindelijk de stap om naar de huisarts te gaan. Ik weet nog dat ik het gevoel had dat ik wel door de grond kon zakken toen ik mijn symptomen uitlegde. Al die mensen die tegen mij hadden gezegd dat ik me aanstelden kwamen in mijn gedachten weer langs. Ik schaamde me ervoor dat ik voor mijn pijntjes naar mijn dokter was gegaan. Ik ging er dan ook vanuit dat hij het zou wegwuiven en me zonder iets weer naar huis zou sturen. Want iedereen had me toch al gezegd dat ik me aanstelde. Ik moest maar niet zo zeuren en kleinzerig zijn.

Ik liep uiteindelijk helemaal zwevend de huisartsenpraktijk uit. Want ik had een naam van de aandoening  op een papiertje gekregen en een verwijzing naar de gynaecoloog gekregen. Ik had endometriose. Ik ging natuurlijk meteen googlen en ik kwam terecht in een wereld van herkenning. De gynaecoloog was het na wat onderzoeken met de huisarts eens. Ik mocht een andere keer terug komen om de behandeling te gaan bespreken. Ik kreeg wat folders mee naar huis en een paar weken later zat ik er weer. Ik was er even goed stil van toen ik de keuze kreeg te horen. De prikpil of hormonaal in de overgang gezet worden. Maar de keuze was erg simpel. De prikpil werd het. En hoewel ik behoorlijk benauwd ben voor naalden ging ik elke drie maanden met plezier de prikpil halen. De pijnen waren een stuk verminderd. Ik had niet meer een constante pijn. De pijnaanvallen had ik nog wel met regelmaat maar met de jaren kwam er steeds meer tijd tussen te zitten. Heerlijk was het om al die jaren niet het ongesteldheid gedoe te hebben.

Even snel gerekend ben ik nu 2 of 2,5 maand van de prikpil af. En dat de hormonen er weer lekker op los gaan is al te merken. Ik zit elke dag weer onder een nieuwe laag puistjes en er zijn wat dagen met stemmingswisselingen. Het kan zeker 6 maanden duren voordat ik weer ongesteld wordt. En dan komt meteen het stemmetje in mijn achterhoofd "als ik nog wel ongesteld kan worden". Want door het gebruik van de prikpil kan het altijd gebeuren dat je lichaam op een bepaald punt al in de overgang is gegaan. Dit is wel een angst die ik altijd in mijn achterhoofd zal houden. Dus hopelijk zal mijn lichaam mijn angst snel ongelijk geven en wordt ik gewoon weer ongesteld. En aangezien ik er helemaal klaar voor ben met mijn donor, spuitjes, flexibele canules, potjes, ovulatietesten en zwangerschaptesten mag het heel snel gaan gebeuren! Want ik kan het niet doen zonder die menstruatie. Dus de deal mag dan rond zijn, nu is het wachten op de uitvoering.

maandag 25 juli 2011

De ware...

Als je al kan spreken van de ware. Maar het lijkt erop dat ik de donor heb gevonden waar ik me goed bij voel! Ik heb mezelf nog wel een weekje bedenktijd toegesproken. Want meteen er maar induiken vind ik ook weer niets. Niet dat ik van gedachten zal veranderen.

Vanochtend heb ik hem ontmoet. Eerst een vriendin opgehaald, de auto naar de parkeergarage gereden en vervolgens naar het centraal station gelopen. Want we zouden elkaar ontmoeten op het centraal station. Ik was er gisteren al achter gekomen dat er geen cafeetje meer zat op het station. Beetje jammer want zoveel is er niet open op een maandagochtend. Maar toch nog twee mogelijkheden gevonden.

Daar zaten we dan. Op een muurtje. Te wachten want we waren natuurlijk veel te vroeg. Maar toen was het toch echt de afgesproken tijd aangebroken. Zijn trein zou nu toch echt aangekomen moeten zijn. Dus kijk nog maar een keer goed om me heen. En daar zie ik hem dan. Stoot nog even de vriendin aan en loop op hem af. Ik zie meteen al dat hij jonger is dan ik dacht. Maar hij ziet er precies zo uit als op de foto. Ik vertel hem dat we een stukje moeten lopen om bij het cafeetje aan te komen dat nu wel open is.

Ik voel me niet ongemakkelijk bij hem. Ik zag op tegen het stukje lopen. Namelijk een ideaal moment voor een hele lange stilte en je erg ongemakkelijk voelen. Maar ongemakkelijk voel ik me niet en ik krijg het voor elkaar om over koetjes en kalfjes te kletsen. Aangekomen bij het cafeetje bestellen we wat te drinken en verloopt het gesprek eigenlijk vanzelf. De stiltes die heel af en toe vallen zijn niet ongemakkelijk en juist even noodzakelijk om een slokje drinken te kunnen nemen. We vragen hem het hemd van het lijf, we bekijken foto's, en bespreken eigenlijk van alles en nog wat. Hij is erg open. En rustig. Het valt me op dat hij rustig is. Maar dat vind ik niet erg. Hij is niet verlegen maar gewoon rustig. Maar hij heeft dit ook al vaker gedaan. Misschien dat het daardoor komt. Maar hij laat de vragen gewoon over zich heen komen en geeft rustig antwoordt en gaat waar nodig dieper op de vragen in.

Oftewel een fijne ontmoeting. Heel anders dan de vorige ontmoeting met een potentiële donor. Het lijkt erop dat hij eerlijk is, eerlijk tot op het bot. Hij zegt waar het op staat en draait er niet om heen. Hij staat er nuchter in en zo komt hij ook over. Met de minuut die er verstrijk wordt ik er eigenlijk steeds meer zeker van. Hij is de ware. Voor zover je van de ware kan spreken. Hij is de donor waarmee ik in zee wil. Ik zal nog een paar dagen moeten wachten voor ik hem kan vertellen dat ik met hem in zee wil. Want ik heb mezelf wel voorgenomen om elke tijd denktijd in acht te nemen. Dat vind hij erg verstandig. En dat vind ik ook. Dus ik zal nog een paar dagen moeten wachten. Tot ik het hem kan zeggen. Nog een paar dagen. Tot ik er echt zeker van ben dat ik een donor heb! Of zal ik het nu alvast zeggen? Ik heb een donor...

maandag 18 juli 2011

Voor alles is er een eerste keer...

En zo ook voor het ontmoeten van potentiële donoren. Ik had allang besloten dat deze man het niet zou worden. Al na het gedoe van gisteren en de waarschuwingen die ik had gehad over hem. Maar toch besloten om door te gaan met de ontmoeting. Want voor alles is een eerste keer en die eerste keer had ik liever zo snel mogelijk achter de rug. 

Gelukkig kon een vriendin met me mee en ze had ook alle mailtjes gelezen dus ze wist om wie het ging enzo. Ze kwam vroeg zodat we eerst nog rustig konden eten en door konden nemen hoe en wat. Maar ja ik moest toegeven dat ik ook niet wist hoe en wat. Dus we spraken af dat we het gewoon zouden zien hoe en wat. 

Natuurlijk waren we er veel te vroeg dus wachten we nog even in de auto. Maar uiteindelijk moesten we toch echt naar binnen. En dan loop je zo'n hotellobby binnen en kijk je snel om je heen. Nee ik zie hem nog niet maar ik zie wel een bar. We gaan dus maar aan de bar zitten en bestellen wat te drinken. En daar gaat m'n telefoon. Hij belt. Hij is onderweg het duurt nog tien minuutjes. Waar we zitten? Aan de bar. O de bar, ja die zie je meteen als je binnenkomt.

Meteen bedenk ik me dat hij hier dus vaker is geweest. Ja sorry ik sta op scherp en let op elke zinspeling en inhoud om hem op wat voor leugentje dan ook te betrappen. Want dat ik allang heb besloten niet met hem in zee te gaan hoop ik toch ergens dat mijn gevoel het helemaal fout heeft en hij niet de persoon is die me voorgehouden is.

Maar we wachten dus maar en bespreken dat dit wel iets typisch is dat te laat komen en dat die eigenschap niet handig is voor een donor. je moet er wel op aan kunnen. En dat idee krijgen we nu al totaal niet bij hem. Ach wat ben ik blij dat we de tijd weg kunnen kletsen. Vreselijk moet dat zijn om hier in je eentje te zitten. Goed blijf ik naar buiten kijken. En daar opeens zie ik een glimp van hem. het beeld klopt met de foto dus dat moet hem zijn. Meteen verbaas ik me over het oude barrel waarin hij rijdt. Hij parkeert zijn auto verderop in de straat en stapt uit. We kijken allebei en we zijn het er over eens. Dat is hem.

Na het handen schudden en een nieuw plekje opgezocht te hebben zitten we daar dan. Hij begint meteen te praten. Allemaal mooie praatjes. Hij verwijst een paar keer naar het mailcontact. En meer mooie praatjes. Hij vraagt wat dingen aan mij en ik vraag wat dingen aan hem. Vriendin luistert vooral en vult af en toe aan. Soms wisselen we veel betekende blikken met elkaar. Wat is hij zenuwachtig! Wat kan hij paniekerig kijken! Elke keer als we een wat pittiger vraag op tafel leggen moet hij goed nadenken vind hij het lastig antwoorden en kijkt hij met paniek in zijn ogen rond. Je ziet hem denken dat we toch wel goed voorbereid zijn en waarom leggen ze me zo het vuur aan de schenen. Leuk is helemaal als hij wat papieren laat zien van bloedonderzoeken. Zijn echte naam, achternaam en geboortedatum staan erop en die probeert hij te bedekken met z'n arm. Maar dat hebben we allang gezien en opgeslagen. Ik maak nog de opmerking dat de naam die hij heeft gebruikt dus zijn tweede naam is. Veel zeggen de papieren niet maar leert ons wel dat hij ook ergens anders woont dan hij had gezegd. Niet dat me dat nog niet duidelijk was. Alles wat ik over deze donor heb gehoord klopt tot nu toe.

Maar om een lang verhaal kort te maken: het was een moeizaam gesprek. Ondanks dat mijn keuze al vast stond ben ik wel blij dat ik de ontmoeting ben aangegaan. Mijn gevoel vertelde me ook vanaf de eerste tel dat ik het een ontzettende gluiperd vind. En dat het met verstand genomen besluit nu compleet was met het gevoel erbij. Van de week zal ik hem een mailtje sturen dat hij het niet zal worden. En ik heb ondertussen ervaring opgedaan. Over waar ik op kan letten en wat ik nou echt wil weten van een potentiële donor. Eigenlijk doe ik een stapje achteruit omdat ik nu weer in al die mailtjes moet duiken op zoek naar ene potentiële donor. maar ik doe ook weer een stapje vooruit. En elk stapje is er 1 richting mijn doel.

Een slecht begin...

zal toch geen voorteken zijn voor het verloop van de rest van het traject?

Zondagochtend wordt ik wakker. Meteen al helemaal zenuwachtig. Want vanavond is het zover! Ik heb de eerste ontmoeting met mijn favoriete potentiële donor. Al sinds de afspraak gemaakt was had ik de zenuwen maar nu nog erger. Maar ik had genoeg te doen om mijn gedachten te kunnen verzetten.

En toen ging rond half 11 s'ochtends opeens de telefoon. We hadden al telefoonnummers uitgewisseld en ik kon dus zien dat hij het was. Na een paar keer diep teugen lucht genomen te hebben nam ik op. Hij had mijn mailtje gelezen of hij nog een foto toe kon sturen. Tuurlijk kon dat maar dan moest hij eerst naar huis na zijn werk. Of het goed was dat hij me na zijn werk nog belde voor een nieuwe tijd vanavond? Prima hoor. Die paar uurtjes later maken niet uit.

Ik wist al dat hij tot 5 uur moest werken aangezien hij in een mailtje had aangeven dat hij pas na 5 uur telefonisch bereikbaar was. En hij had aangegeven dat we dan wel rond 7 uur/half 8 konden afspreken maar de exacte tijd zou hij dus nog laten weten.

Toen ik om kwart voor 8 nog niets gehoord had was ik er helemaal klaar mee. Teleurgesteld ging ik maar een heel eind lopen met de hond. Vreselijk vond ik het. Je moet maar een hoop vertrouwen hebben in deze potentiële donoren maar het is echt afwachten of ze het ook waarmaken. Toen ik mijn donoroproep had geplaatst was ik al voor 1 bepaalde donor gewaarschuwd. Hele checklisten kreeg ik ongevraagd toegemaild van andere wensmama's die te maken hebben gehad met donoren die het 1 en ander verzwegen. Van autistische stoornissen tot en met het vragen om de natuurlijke weg. Dus dat er genoeg donoren tussen zitten die niet bepaald te vertrouwen waren wist ik al. Maar dat ik er bij een eerste ontmoeting meteen mee te maken zou krijgen had ik niet verwacht.

Ik begon ook te twijfelen aan mezelf. Heb ik dan toch teveel verteld? Ben ik te open geweest? Maar ik bedacht me ook dat ik ook wel een gemakkelijke prooi ben. Net als alle andere wensmama's. Want we willen een kind. En daar hebben we sperma voor nodig. En er zijn genoeg mannen in deze wereld die denken dat we wanhopig genoeg zijn om met iedereen het bed in te duiken.

Na alle overdenkingen en de regen toch maar weer naar binnen gegaan. De hond vond de regen ook niet erg leuk en had liever het kleine rondje gelopen. Binnengekomen kroop ze dus ook maar meteen weer op haar warme kleed. En ik zag dat hij 3 keer had gebeld en een smsje had gestuurd. Blij was ik dat ik buiten de hond aan het uitlaten was! Ik zou m'n god niet geweten hebben wat ik moest zeggen, waarschijnlijk was ik erg sarcastisch geworden. En nu kon ik via een smsje terug laten weten dat ik vanavond niet meer kon. Ik gaf ook gewoon aan dat ik de hoop al had opgegeven dat hij nog zou bellen. Ik ben namelijk niet de beroerdste om iemand te laten weten dat ik dit soort dingen niet op prijs stel.

Hij gaf aan dat zijn werk was uitgelopen en dat zijn telefoon nog in zijn auto lag. Daardoor kon hij me dus niet laten weten dat het later werd. Maar goed hij had de komende twee avonden ook nog wel tijd. Alhoewel ik bij hem nogal het gevoel kreeg dat ik toch niet van hem aan kan, hem niet kan vertrouwen, hij afspraken slecht zal nakomen. Zal ik hem toch een tweede kans gunnen. Hij zal er hard voor moeten werken. Dus vooruit. Nadat ik een rondje vrienden had gebeld voor wie er wanneer mee kon werd de nieuwe afspraak gemaakt voor vandaag om 18.45

Ik geloof niet dat deze potentiële donor DE donor zal worden. Maar een beetje ervaring opdoen met potentiële donoren ontmoeten kan nooit kwaad. En er zojuist er ook achter gekomen dat hij meerdere namen gebruikt. Hij heeft namelijk ook contact met een andere wensmama maar daar gebruikt hij weer een andere naam. En hij deed er toch wel heel erg lang over om een foto te sturen. Genoeg dingen dus om niet met hem in zee te gaan.

Zoals ik dus al zei...een slecht begin...laten we maar gaan duimen voor betere tijden...

donderdag 14 juli 2011

De eerste afspraak is gemaakt...

Met een potentiële donor! Aanstaande zondag is het zover en ga ik een potentiële donor ontmoeten. Deze man is mijn favoriet van alle donoraanmeldingen de ik heb gehad. Ik ben erg benieuwd. En spannend dat ik het vind. Nu al! Maar ook eng. En ik wordt er ook al wat paranoïde van. Zal hij wel echt oprecht zijn? Is hij in het echt ook net zoals hij in de mails overkwam? Zal er wel een klik zijn? En hoe ziet hij eruit?

Eigenlijk weet ik op dit moment alles wat ik van hem wilde weten. Maar hoe hij eruit ziet weet ik dus niet. En op de een of andere manier weet ik nog niet hoe ik hiermee om moet gaan. Zal ik hem toch een mailtje sturen met de vraag om een foto? Of moet ik maar gewoon afwachten? En wat nou als ik bij de ontmoeting het gevoel krijg dat hij toch een engerd is? Zal ik voor de zekerheid iemand meenemen die me dan kan redden of een oogje in het zeil kan houden? Als er al iemand tijd heeft om mee te gaan. Waar moet ik toch allemaal op letten bij de ontmoeting? Help?

maandag 27 juni 2011

Het kaf van het koren scheiden

Precies een week geleden werd mijn donor oproep geplaatst op het internet. Sindsdien heb ik 14 mailtjes binnengekregen van mannen die zich aanbieden als spermadonor. Meer dan ik had verwacht en ik was dan ook zeer blij. Ik heb wel een paar dagen gewacht tot ik weer terug reageerde op de mailtjes. Eerst een algemene mail samengesteld waarin ik mijn belangrijkste vragen stelde en ik kort mijn situatie heb weergegeven.
Terwijl ik zat te wachten op de antwoorden op deze algemene mail kreeg ik een mailtje binnen van een vrouw. Deze vrouw wilde me waarschuwen voor een bepaalde donor. Nog geen uur later kreeg ik nog een mail binnen van een andere vrouw met precies dezelfde waarschuwing en over de zelfde donor. De namen waaronder deze donor vaak werkt kwam ook in mijn stapeltje voor met potentiële donoren. Ik heb dus wel even doorgevraagd bij de vrouwen en ik weet nu waar ik op moet letten bij deze potentiële donor.

Door deze mailtjes werd ik wel aan het denken gezet. Ik had genoeg gelezen om te weten er donoren tussen zouden zitten die er rare redenen op na houden om te doneren maar ook donoren die heel bewust bepaalde zaken achterhouden. Maar ook donoren die enorm de behoefte hebben om zoveel mogelijk nakomelingen te hebben. Maar je hoopt altijd dat iedereen die zich beschikbaar stelt als donor dat die allemaal handelen volgens de juiste redenen en gewoon domweg goede mensen zijn.

Maar zo zit de wereld niet in elkaar en zo kon ik een tweetal potentiële donoren al meteen vertellen dat het met hen niets ging worden. Hier geen boe of bah op terug gekregen dus ik zat er bij deze twee niet naast. En dan komt het kaf van het koren scheiden.
Bijna een dagtaak erbij. Dus ik reageer niet meteen op elk mailtje maar kies een dag uit waarop ik alle tijd heb om alles weer te beantwoorden. En niet alle potentiële donoren reageren even snel dus het vragenuurtje is bij de een wat verder dan bij de ander.

Tot nu toe heb ik 1 potentiële donor goed aanvoelt, op de zelfde lijn lijkt te zitten, en gewoon goed aan voelt. Maar het stemmetje zit wel in mijn hoofd te knagen. Stel dat hij ook allemaal mooie verhaaltjes aan het ophangen is. Maar aan de andere kant bedank ik mijn verstand. Want eigenlijk wilde ik pas op zoek gaan naar een donor als mijn menstruatie cyclus weer op gang was gekomen. Maar na bedacht te hebben dat het zoeken naar een donor best wat tijd kan kosten ben ik toch maar meteen begonnen. En daar ben ik nu blij mee. Want het is toch aardig wat werk om de contacten te onderhouden, de dingen te weten te komen die ik wil weten maar ook vragen van de potentiële donor te beantwoorden etc...

Oftewel langzaam maar zeker zal de juiste donor gevonden worden! Maar tot die tijd wordt het kaf van het koren scheiden...

dinsdag 21 juni 2011

De eerste donoroproep...

Mijn eerste donoroproep staat sinds gisterochtend op het internet! Spannend! In de eerste 24 uur heb ik al 7 emailtjes binnengekregen! Een hoop hoor. Er zijn er wel al twee die meteen gaan afvallen. Want ook ik heb me al aardig ingelezen voor wat voor mensen je moet oppassen. En bij eentje heb ik dus al meteen geen goed gevoel.En de tweede woont gewoon te ver weg.

Vanmiddag ga ik dus maar eens wat mailtjes beantwoorden. Benieuwd hoor wat voor reacties ik daar weer op terug krijg.