Als je al kan spreken van de ware. Maar het lijkt erop dat ik de donor heb gevonden waar ik me goed bij voel! Ik heb mezelf nog wel een weekje bedenktijd toegesproken. Want meteen er maar induiken vind ik ook weer niets. Niet dat ik van gedachten zal veranderen.
Vanochtend heb ik hem ontmoet. Eerst een vriendin opgehaald, de auto naar de parkeergarage gereden en vervolgens naar het centraal station gelopen. Want we zouden elkaar ontmoeten op het centraal station. Ik was er gisteren al achter gekomen dat er geen cafeetje meer zat op het station. Beetje jammer want zoveel is er niet open op een maandagochtend. Maar toch nog twee mogelijkheden gevonden.
Daar zaten we dan. Op een muurtje. Te wachten want we waren natuurlijk veel te vroeg. Maar toen was het toch echt de afgesproken tijd aangebroken. Zijn trein zou nu toch echt aangekomen moeten zijn. Dus kijk nog maar een keer goed om me heen. En daar zie ik hem dan. Stoot nog even de vriendin aan en loop op hem af. Ik zie meteen al dat hij jonger is dan ik dacht. Maar hij ziet er precies zo uit als op de foto. Ik vertel hem dat we een stukje moeten lopen om bij het cafeetje aan te komen dat nu wel open is.
Ik voel me niet ongemakkelijk bij hem. Ik zag op tegen het stukje lopen. Namelijk een ideaal moment voor een hele lange stilte en je erg ongemakkelijk voelen. Maar ongemakkelijk voel ik me niet en ik krijg het voor elkaar om over koetjes en kalfjes te kletsen. Aangekomen bij het cafeetje bestellen we wat te drinken en verloopt het gesprek eigenlijk vanzelf. De stiltes die heel af en toe vallen zijn niet ongemakkelijk en juist even noodzakelijk om een slokje drinken te kunnen nemen. We vragen hem het hemd van het lijf, we bekijken foto's, en bespreken eigenlijk van alles en nog wat. Hij is erg open. En rustig. Het valt me op dat hij rustig is. Maar dat vind ik niet erg. Hij is niet verlegen maar gewoon rustig. Maar hij heeft dit ook al vaker gedaan. Misschien dat het daardoor komt. Maar hij laat de vragen gewoon over zich heen komen en geeft rustig antwoordt en gaat waar nodig dieper op de vragen in.
Oftewel een fijne ontmoeting. Heel anders dan de vorige ontmoeting met een potentiële donor. Het lijkt erop dat hij eerlijk is, eerlijk tot op het bot. Hij zegt waar het op staat en draait er niet om heen. Hij staat er nuchter in en zo komt hij ook over. Met de minuut die er verstrijk wordt ik er eigenlijk steeds meer zeker van. Hij is de ware. Voor zover je van de ware kan spreken. Hij is de donor waarmee ik in zee wil. Ik zal nog een paar dagen moeten wachten voor ik hem kan vertellen dat ik met hem in zee wil. Want ik heb mezelf wel voorgenomen om elke tijd denktijd in acht te nemen. Dat vind hij erg verstandig. En dat vind ik ook. Dus ik zal nog een paar dagen moeten wachten. Tot ik het hem kan zeggen. Nog een paar dagen. Tot ik er echt zeker van ben dat ik een donor heb! Of zal ik het nu alvast zeggen? Ik heb een donor...
Posts tonen met het label ontmoeting. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ontmoeting. Alle posts tonen
maandag 25 juli 2011
maandag 18 juli 2011
Voor alles is er een eerste keer...
En zo ook voor het ontmoeten van potentiële donoren. Ik had allang besloten dat deze man het niet zou worden. Al na het gedoe van gisteren en de waarschuwingen die ik had gehad over hem. Maar toch besloten om door te gaan met de ontmoeting. Want voor alles is een eerste keer en die eerste keer had ik liever zo snel mogelijk achter de rug.
Gelukkig kon een vriendin met me mee en ze had ook alle mailtjes gelezen dus ze wist om wie het ging enzo. Ze kwam vroeg zodat we eerst nog rustig konden eten en door konden nemen hoe en wat. Maar ja ik moest toegeven dat ik ook niet wist hoe en wat. Dus we spraken af dat we het gewoon zouden zien hoe en wat.
Natuurlijk waren we er veel te vroeg dus wachten we nog even in de auto. Maar uiteindelijk moesten we toch echt naar binnen. En dan loop je zo'n hotellobby binnen en kijk je snel om je heen. Nee ik zie hem nog niet maar ik zie wel een bar. We gaan dus maar aan de bar zitten en bestellen wat te drinken. En daar gaat m'n telefoon. Hij belt. Hij is onderweg het duurt nog tien minuutjes. Waar we zitten? Aan de bar. O de bar, ja die zie je meteen als je binnenkomt.
Meteen bedenk ik me dat hij hier dus vaker is geweest. Ja sorry ik sta op scherp en let op elke zinspeling en inhoud om hem op wat voor leugentje dan ook te betrappen. Want dat ik allang heb besloten niet met hem in zee te gaan hoop ik toch ergens dat mijn gevoel het helemaal fout heeft en hij niet de persoon is die me voorgehouden is.
Maar we wachten dus maar en bespreken dat dit wel iets typisch is dat te laat komen en dat die eigenschap niet handig is voor een donor. je moet er wel op aan kunnen. En dat idee krijgen we nu al totaal niet bij hem. Ach wat ben ik blij dat we de tijd weg kunnen kletsen. Vreselijk moet dat zijn om hier in je eentje te zitten. Goed blijf ik naar buiten kijken. En daar opeens zie ik een glimp van hem. het beeld klopt met de foto dus dat moet hem zijn. Meteen verbaas ik me over het oude barrel waarin hij rijdt. Hij parkeert zijn auto verderop in de straat en stapt uit. We kijken allebei en we zijn het er over eens. Dat is hem.
Na het handen schudden en een nieuw plekje opgezocht te hebben zitten we daar dan. Hij begint meteen te praten. Allemaal mooie praatjes. Hij verwijst een paar keer naar het mailcontact. En meer mooie praatjes. Hij vraagt wat dingen aan mij en ik vraag wat dingen aan hem. Vriendin luistert vooral en vult af en toe aan. Soms wisselen we veel betekende blikken met elkaar. Wat is hij zenuwachtig! Wat kan hij paniekerig kijken! Elke keer als we een wat pittiger vraag op tafel leggen moet hij goed nadenken vind hij het lastig antwoorden en kijkt hij met paniek in zijn ogen rond. Je ziet hem denken dat we toch wel goed voorbereid zijn en waarom leggen ze me zo het vuur aan de schenen. Leuk is helemaal als hij wat papieren laat zien van bloedonderzoeken. Zijn echte naam, achternaam en geboortedatum staan erop en die probeert hij te bedekken met z'n arm. Maar dat hebben we allang gezien en opgeslagen. Ik maak nog de opmerking dat de naam die hij heeft gebruikt dus zijn tweede naam is. Veel zeggen de papieren niet maar leert ons wel dat hij ook ergens anders woont dan hij had gezegd. Niet dat me dat nog niet duidelijk was. Alles wat ik over deze donor heb gehoord klopt tot nu toe.
Maar om een lang verhaal kort te maken: het was een moeizaam gesprek. Ondanks dat mijn keuze al vast stond ben ik wel blij dat ik de ontmoeting ben aangegaan. Mijn gevoel vertelde me ook vanaf de eerste tel dat ik het een ontzettende gluiperd vind. En dat het met verstand genomen besluit nu compleet was met het gevoel erbij. Van de week zal ik hem een mailtje sturen dat hij het niet zal worden. En ik heb ondertussen ervaring opgedaan. Over waar ik op kan letten en wat ik nou echt wil weten van een potentiële donor. Eigenlijk doe ik een stapje achteruit omdat ik nu weer in al die mailtjes moet duiken op zoek naar ene potentiële donor. maar ik doe ook weer een stapje vooruit. En elk stapje is er 1 richting mijn doel.
Een slecht begin...
zal toch geen voorteken zijn voor het verloop van de rest van het traject?
Zondagochtend wordt ik wakker. Meteen al helemaal zenuwachtig. Want vanavond is het zover! Ik heb de eerste ontmoeting met mijn favoriete potentiële donor. Al sinds de afspraak gemaakt was had ik de zenuwen maar nu nog erger. Maar ik had genoeg te doen om mijn gedachten te kunnen verzetten.
En toen ging rond half 11 s'ochtends opeens de telefoon. We hadden al telefoonnummers uitgewisseld en ik kon dus zien dat hij het was. Na een paar keer diep teugen lucht genomen te hebben nam ik op. Hij had mijn mailtje gelezen of hij nog een foto toe kon sturen. Tuurlijk kon dat maar dan moest hij eerst naar huis na zijn werk. Of het goed was dat hij me na zijn werk nog belde voor een nieuwe tijd vanavond? Prima hoor. Die paar uurtjes later maken niet uit.
Ik wist al dat hij tot 5 uur moest werken aangezien hij in een mailtje had aangeven dat hij pas na 5 uur telefonisch bereikbaar was. En hij had aangegeven dat we dan wel rond 7 uur/half 8 konden afspreken maar de exacte tijd zou hij dus nog laten weten.
Toen ik om kwart voor 8 nog niets gehoord had was ik er helemaal klaar mee. Teleurgesteld ging ik maar een heel eind lopen met de hond. Vreselijk vond ik het. Je moet maar een hoop vertrouwen hebben in deze potentiële donoren maar het is echt afwachten of ze het ook waarmaken. Toen ik mijn donoroproep had geplaatst was ik al voor 1 bepaalde donor gewaarschuwd. Hele checklisten kreeg ik ongevraagd toegemaild van andere wensmama's die te maken hebben gehad met donoren die het 1 en ander verzwegen. Van autistische stoornissen tot en met het vragen om de natuurlijke weg. Dus dat er genoeg donoren tussen zitten die niet bepaald te vertrouwen waren wist ik al. Maar dat ik er bij een eerste ontmoeting meteen mee te maken zou krijgen had ik niet verwacht.
Ik begon ook te twijfelen aan mezelf. Heb ik dan toch teveel verteld? Ben ik te open geweest? Maar ik bedacht me ook dat ik ook wel een gemakkelijke prooi ben. Net als alle andere wensmama's. Want we willen een kind. En daar hebben we sperma voor nodig. En er zijn genoeg mannen in deze wereld die denken dat we wanhopig genoeg zijn om met iedereen het bed in te duiken.
Na alle overdenkingen en de regen toch maar weer naar binnen gegaan. De hond vond de regen ook niet erg leuk en had liever het kleine rondje gelopen. Binnengekomen kroop ze dus ook maar meteen weer op haar warme kleed. En ik zag dat hij 3 keer had gebeld en een smsje had gestuurd. Blij was ik dat ik buiten de hond aan het uitlaten was! Ik zou m'n god niet geweten hebben wat ik moest zeggen, waarschijnlijk was ik erg sarcastisch geworden. En nu kon ik via een smsje terug laten weten dat ik vanavond niet meer kon. Ik gaf ook gewoon aan dat ik de hoop al had opgegeven dat hij nog zou bellen. Ik ben namelijk niet de beroerdste om iemand te laten weten dat ik dit soort dingen niet op prijs stel.
Hij gaf aan dat zijn werk was uitgelopen en dat zijn telefoon nog in zijn auto lag. Daardoor kon hij me dus niet laten weten dat het later werd. Maar goed hij had de komende twee avonden ook nog wel tijd. Alhoewel ik bij hem nogal het gevoel kreeg dat ik toch niet van hem aan kan, hem niet kan vertrouwen, hij afspraken slecht zal nakomen. Zal ik hem toch een tweede kans gunnen. Hij zal er hard voor moeten werken. Dus vooruit. Nadat ik een rondje vrienden had gebeld voor wie er wanneer mee kon werd de nieuwe afspraak gemaakt voor vandaag om 18.45
Ik geloof niet dat deze potentiële donor DE donor zal worden. Maar een beetje ervaring opdoen met potentiële donoren ontmoeten kan nooit kwaad. En er zojuist er ook achter gekomen dat hij meerdere namen gebruikt. Hij heeft namelijk ook contact met een andere wensmama maar daar gebruikt hij weer een andere naam. En hij deed er toch wel heel erg lang over om een foto te sturen. Genoeg dingen dus om niet met hem in zee te gaan.
Zoals ik dus al zei...een slecht begin...laten we maar gaan duimen voor betere tijden...
Zondagochtend wordt ik wakker. Meteen al helemaal zenuwachtig. Want vanavond is het zover! Ik heb de eerste ontmoeting met mijn favoriete potentiële donor. Al sinds de afspraak gemaakt was had ik de zenuwen maar nu nog erger. Maar ik had genoeg te doen om mijn gedachten te kunnen verzetten.
En toen ging rond half 11 s'ochtends opeens de telefoon. We hadden al telefoonnummers uitgewisseld en ik kon dus zien dat hij het was. Na een paar keer diep teugen lucht genomen te hebben nam ik op. Hij had mijn mailtje gelezen of hij nog een foto toe kon sturen. Tuurlijk kon dat maar dan moest hij eerst naar huis na zijn werk. Of het goed was dat hij me na zijn werk nog belde voor een nieuwe tijd vanavond? Prima hoor. Die paar uurtjes later maken niet uit.
Ik wist al dat hij tot 5 uur moest werken aangezien hij in een mailtje had aangeven dat hij pas na 5 uur telefonisch bereikbaar was. En hij had aangegeven dat we dan wel rond 7 uur/half 8 konden afspreken maar de exacte tijd zou hij dus nog laten weten.
Toen ik om kwart voor 8 nog niets gehoord had was ik er helemaal klaar mee. Teleurgesteld ging ik maar een heel eind lopen met de hond. Vreselijk vond ik het. Je moet maar een hoop vertrouwen hebben in deze potentiële donoren maar het is echt afwachten of ze het ook waarmaken. Toen ik mijn donoroproep had geplaatst was ik al voor 1 bepaalde donor gewaarschuwd. Hele checklisten kreeg ik ongevraagd toegemaild van andere wensmama's die te maken hebben gehad met donoren die het 1 en ander verzwegen. Van autistische stoornissen tot en met het vragen om de natuurlijke weg. Dus dat er genoeg donoren tussen zitten die niet bepaald te vertrouwen waren wist ik al. Maar dat ik er bij een eerste ontmoeting meteen mee te maken zou krijgen had ik niet verwacht.
Ik begon ook te twijfelen aan mezelf. Heb ik dan toch teveel verteld? Ben ik te open geweest? Maar ik bedacht me ook dat ik ook wel een gemakkelijke prooi ben. Net als alle andere wensmama's. Want we willen een kind. En daar hebben we sperma voor nodig. En er zijn genoeg mannen in deze wereld die denken dat we wanhopig genoeg zijn om met iedereen het bed in te duiken.
Na alle overdenkingen en de regen toch maar weer naar binnen gegaan. De hond vond de regen ook niet erg leuk en had liever het kleine rondje gelopen. Binnengekomen kroop ze dus ook maar meteen weer op haar warme kleed. En ik zag dat hij 3 keer had gebeld en een smsje had gestuurd. Blij was ik dat ik buiten de hond aan het uitlaten was! Ik zou m'n god niet geweten hebben wat ik moest zeggen, waarschijnlijk was ik erg sarcastisch geworden. En nu kon ik via een smsje terug laten weten dat ik vanavond niet meer kon. Ik gaf ook gewoon aan dat ik de hoop al had opgegeven dat hij nog zou bellen. Ik ben namelijk niet de beroerdste om iemand te laten weten dat ik dit soort dingen niet op prijs stel.
Hij gaf aan dat zijn werk was uitgelopen en dat zijn telefoon nog in zijn auto lag. Daardoor kon hij me dus niet laten weten dat het later werd. Maar goed hij had de komende twee avonden ook nog wel tijd. Alhoewel ik bij hem nogal het gevoel kreeg dat ik toch niet van hem aan kan, hem niet kan vertrouwen, hij afspraken slecht zal nakomen. Zal ik hem toch een tweede kans gunnen. Hij zal er hard voor moeten werken. Dus vooruit. Nadat ik een rondje vrienden had gebeld voor wie er wanneer mee kon werd de nieuwe afspraak gemaakt voor vandaag om 18.45
Ik geloof niet dat deze potentiële donor DE donor zal worden. Maar een beetje ervaring opdoen met potentiële donoren ontmoeten kan nooit kwaad. En er zojuist er ook achter gekomen dat hij meerdere namen gebruikt. Hij heeft namelijk ook contact met een andere wensmama maar daar gebruikt hij weer een andere naam. En hij deed er toch wel heel erg lang over om een foto te sturen. Genoeg dingen dus om niet met hem in zee te gaan.
Zoals ik dus al zei...een slecht begin...laten we maar gaan duimen voor betere tijden...
donderdag 14 juli 2011
De eerste afspraak is gemaakt...
Met een potentiële donor! Aanstaande zondag is het zover en ga ik een potentiële donor ontmoeten. Deze man is mijn favoriet van alle donoraanmeldingen de ik heb gehad. Ik ben erg benieuwd. En spannend dat ik het vind. Nu al! Maar ook eng. En ik wordt er ook al wat paranoïde van. Zal hij wel echt oprecht zijn? Is hij in het echt ook net zoals hij in de mails overkwam? Zal er wel een klik zijn? En hoe ziet hij eruit?
Eigenlijk weet ik op dit moment alles wat ik van hem wilde weten. Maar hoe hij eruit ziet weet ik dus niet. En op de een of andere manier weet ik nog niet hoe ik hiermee om moet gaan. Zal ik hem toch een mailtje sturen met de vraag om een foto? Of moet ik maar gewoon afwachten? En wat nou als ik bij de ontmoeting het gevoel krijg dat hij toch een engerd is? Zal ik voor de zekerheid iemand meenemen die me dan kan redden of een oogje in het zeil kan houden? Als er al iemand tijd heeft om mee te gaan. Waar moet ik toch allemaal op letten bij de ontmoeting? Help?
Eigenlijk weet ik op dit moment alles wat ik van hem wilde weten. Maar hoe hij eruit ziet weet ik dus niet. En op de een of andere manier weet ik nog niet hoe ik hiermee om moet gaan. Zal ik hem toch een mailtje sturen met de vraag om een foto? Of moet ik maar gewoon afwachten? En wat nou als ik bij de ontmoeting het gevoel krijg dat hij toch een engerd is? Zal ik voor de zekerheid iemand meenemen die me dan kan redden of een oogje in het zeil kan houden? Als er al iemand tijd heeft om mee te gaan. Waar moet ik toch allemaal op letten bij de ontmoeting? Help?
Abonneren op:
Posts (Atom)