Posts tonen met het label bam. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bam. Alle posts tonen
donderdag 29 september 2011
Nog maar even afwachten...
Vandaag ene bezoekje gebracht aan de huisarts aangezien ik al twee en een halve week licht bloedverlies heb. Absoluut niet veel maar wel elke dag iets. Gelukkig heb ik een huisarts die geduldig luistert en we hebben even het hele tijdschema bekeken wanneer de laatste prikpil was, wanneer ik voor het eerst wat bloed verloor. Hij kwam tot de conclusie dat ik nog niet een echt maandstonde had gehad. Mijn huisarts komt oorspronkelijk uit belgie dus hij gebruikt het woord maandstonde. Als het bloedverlies nog twee of drie weken aanhoud mag ik terug komen en zal hij een inwendig onderzoek doen. Hij zal dan de baarmoederhals bekijken, eventueel een uitstrijkje maken en waarschijnlijk bloedprikken. Mocht het aanhouden dan vermoed hij eventueel een ontsteking. Maar hij acht de kans groter dat ik in de komende weken een echte maandstonde zal krijgen. Ik zal dus nog maar even afwachten. Ben in ieder geval blij dat hij het niet wegwuifde en me gerust heeft gesteld.
zondag 18 september 2011
Een weekje later...
na de eerste donatie is de eerste wachtweek omgevlogen. Op een hele andere manier dan ik had verwacht maar achteraf ook niet een echte wachtweek. Ik was de eerste donatie ook al ingegaan met nog de onzekerheid of de cyclus duur die ik had uitgekozen wel zou kloppen. Want na 1 menstruatie weet je eigenlijk nog niets. Maar ik vond het vooral belangrijk om al een keer dat hele proces van de donatie mee te maken. Want ik wist van te voren dat de kans heel groot zou zijn dat het dit keer een losse flodder was. Dus dan maar eens kijken wat mijn gevoel en emoties allemaal met me doen tijdens het donatie proces. En aangezien ik het vooral allemaal als erg raar heb ervaren ben ik vooral blij dat ik bij de volgende donaties die zenuwen minder zal hebben en het gevoel beter een plekje kan geven.
Maar goed de afgelopen week is dus allemaal wat anders verlopen dan verwacht. Ik had een drukke week voor de boeg. Het werk zoals het altijd moet gebeuren maar ik had nogal wat vergaderingen. 4 avonden zou ik aan het vergaderen zijn dus er was genoeg afleiding. Maar maandagmiddag voelde ik klieren in mijn net komen opzetten en wat pijnlijk worden. De eerste vergadering dus maar afgezegd en vroeg naar bed.
Het vroeg naar bed gaan hielp niet en het zette stevig door. Flinke koorts en een nek helemaal opgezet en pijnlijk om nog maar niet van de hoofdpijn te spreken. Gelukkig kon ik voor half 9 in de ochtend bij de huisarts terecht om vervolgens naar huis te gaan met een kuurtje en paracetemol zetpillen. Ik had een fikse keelontsteking te pakken met nog wat griepverschijnselen eraan vast. Thuis de hond even snel uitgelaten en me ziek gemeld op werk om vervolgens weer met een kruik mijn bed in te stappen. Beroerd dat ik was heb ik gelukkig die dag meer geslapen dan ik wakker was. Zelfs de nacht sliep ik goed door. Alle medicijnen werden netjes genomen maar ondanks de zetpillen bleef de korts aardig lang hangen.
Maar na regen komt zonneschijn en na twee dagen goed rot gevoeld te hebben voelde ik me de derde dag stukken beter. Dus op de laatste werkdag van de week weer lekker wezen werken. En dan is het weekeinde. En dan zijn er weer genoeg andere dingen te doen.
En hoe nu verder? Ik zal over een weekje vast wel testen. Gewoon voor het geval dat. En ondertussen houd ik me braaf aan alles wat wel en niet mag rondom zwanger worden. Maar ik denk dat het toch beter is even wat menstruaties af te wachten. Want ik ben dan niet alleen ziek geweest van de week maar ook weer soort van ongesteld. Twee dagen achter elkaar een redelijke bloedverlies. En de avond daarna weer wat. En de ochtend daarna weer wat. Dus eerst maar pas op de plaats en kijken wat de cyclus gaat doen.
En tot die tijd zal ik me vast wel bezig kunnen houden. Met een neefje dat een nachtje komt logeren, met verjaardagen, met werken, met vergaderen en nog veel meer dingen.
Maar goed de afgelopen week is dus allemaal wat anders verlopen dan verwacht. Ik had een drukke week voor de boeg. Het werk zoals het altijd moet gebeuren maar ik had nogal wat vergaderingen. 4 avonden zou ik aan het vergaderen zijn dus er was genoeg afleiding. Maar maandagmiddag voelde ik klieren in mijn net komen opzetten en wat pijnlijk worden. De eerste vergadering dus maar afgezegd en vroeg naar bed.
Het vroeg naar bed gaan hielp niet en het zette stevig door. Flinke koorts en een nek helemaal opgezet en pijnlijk om nog maar niet van de hoofdpijn te spreken. Gelukkig kon ik voor half 9 in de ochtend bij de huisarts terecht om vervolgens naar huis te gaan met een kuurtje en paracetemol zetpillen. Ik had een fikse keelontsteking te pakken met nog wat griepverschijnselen eraan vast. Thuis de hond even snel uitgelaten en me ziek gemeld op werk om vervolgens weer met een kruik mijn bed in te stappen. Beroerd dat ik was heb ik gelukkig die dag meer geslapen dan ik wakker was. Zelfs de nacht sliep ik goed door. Alle medicijnen werden netjes genomen maar ondanks de zetpillen bleef de korts aardig lang hangen.
Maar na regen komt zonneschijn en na twee dagen goed rot gevoeld te hebben voelde ik me de derde dag stukken beter. Dus op de laatste werkdag van de week weer lekker wezen werken. En dan is het weekeinde. En dan zijn er weer genoeg andere dingen te doen.
En hoe nu verder? Ik zal over een weekje vast wel testen. Gewoon voor het geval dat. En ondertussen houd ik me braaf aan alles wat wel en niet mag rondom zwanger worden. Maar ik denk dat het toch beter is even wat menstruaties af te wachten. Want ik ben dan niet alleen ziek geweest van de week maar ook weer soort van ongesteld. Twee dagen achter elkaar een redelijke bloedverlies. En de avond daarna weer wat. En de ochtend daarna weer wat. Dus eerst maar pas op de plaats en kijken wat de cyclus gaat doen.
En tot die tijd zal ik me vast wel bezig kunnen houden. Met een neefje dat een nachtje komt logeren, met verjaardagen, met werken, met vergaderen en nog veel meer dingen.
Labels:
bam,
donor,
gedachtenspinsels,
menstruatie,
wachten
zondag 11 september 2011
Just another Sunday...
Geloof dat het heel heel heel erg lang geleden in dat ik op een zondagochtend al om half 8 naast mijn bed stond. Ik had graag nog wat verder geslapen maar ik had het in mijn kop gehaald dat het huis helemaal netjes en schoon moest zijn. Want dit word de dag dat mijn donor voor de eerste keer langskomt. We hebben samen besloten om gewoon een poging te wagen zonder nog precies te weten wat mijn cyclusduur is en of er wel een eisprong zal zijn.
Na me even goed kwaad gemaakt te hebben was het huis schoon en netjes. En had ik nog tijd over voordat hij zou komen. Toen kwamen de zenuwen echt goed. Helemaal toen hij belde om te zeggen dat zijn trein vertraging had en hij dus wat later zou komen. Balen maar door te twitteren en een spelletje te spelen op mijn telefoon kwam ik de tijd aardig door.
En toen ging de deurbel. De hond moest natuurlijk weer laten horen dat ze er was. Maar jeetje wat voelde dat ongemakkelijk zeg. Zaten we daar op de bank. Ik ga er van uit dat het de volgende keer niet meer zo ongemakkelijk zal voelen als vandaag. We hebben allebei nog even de laatste keer het donorcontract bekeken en daarna ondertekend. En toen was het officieel. We kunnen beginnen. Ik liet hem maar de potjes zien die ik had gehaald en vertelde hem dat hij de rommelkamer kon gebruiken. Maar hij maakte liever gebruik van de badkamer. Damn de enige ruimte die ik vandaag niet had schoongemaakt. Heb ik weer. Maar ja kan moeilijk tegen hem zeggen dat hij daar niet zijn ding mocht doen.
Maar ja dan zit je daar in je eentje op de bank. Te wachten. Dus maar weer een spelletje spelen op mijn telefoon. Twitter beetje bekijken. En dan gaat die deur opeens weer open. En krijg je een potje. En laat je hem uit en wens je hem een goede terugreis. En dan sta je daar met een potje. Met daarin een kwakje.
Sorry voor de omschrijving maar je moet je voorstellen dat ik op dat moment met een vies gezicht naar de inhoud van het potje stond te kijken en echt letterlijk dacht...een kwakje. Het vieze gevoel hield even met daarbij een raar gevoel. Deels weer in de zin van waar ben ik mee bezig maar ook denkende aan het moois dat het kan brengen. Maar het idee dat ik "dat" dadelijk zou inbrengen bij mezelf gaf me wel even de kriebels en de rillingen.
Maar ik heb mijn doel duidelijk voor ogen en daar hoort dit nou eenmaal ook bij. Dus maak ik me klaar terwijl ik het potje netjes tegen mijn lichaam heb gehouden. Het spuitje met de canule heb ik ook tegen mijn lichaam aangehouden zodat ik de sperma niet in een koude canule en spuitje zou opzuigen. Helaas ben ik toch best gespannen en lukt het niet goed om te ontspannen. Hierdoor lukt het niet om de canule en spuitje zover mogelijk in te brengen. Na een paar pogingen besluit ik dat het vandaag niet zal lukken om het zover mogelijk in te brengen en spuit ik het maar gewoon in.
En het stomme is dat op het moment dat je de spuit leegdruk je er gewoon niets van merkt. Maar het zit erin en met een kussentje onder mijn bibs blijf ik nog maar even liggen. Ik besef me opeens dat ik nu de wachtweken inga. Er komt dan toch nog die rust over me heen waar al heel de ochtend op zat te hopen. Maar ook wordt ik overvallen door vermoeidheid. Maar ja wat wil je, laat naar bed en weer vroeg op om vervolgens het huis te poetsen. Dus ik zet mijn wekker en plak er nog een uurtje slaap achter aan. En wat heb ik heerlijk geslapen. Het heeft me weer even helemaal opgeladen en ik ben er helemaal klaar voor.
En het is ook weer tijd om over te gaan op de normale zondag rituelen...want verder is het een zondag als alle anderen...
Na me even goed kwaad gemaakt te hebben was het huis schoon en netjes. En had ik nog tijd over voordat hij zou komen. Toen kwamen de zenuwen echt goed. Helemaal toen hij belde om te zeggen dat zijn trein vertraging had en hij dus wat later zou komen. Balen maar door te twitteren en een spelletje te spelen op mijn telefoon kwam ik de tijd aardig door.
En toen ging de deurbel. De hond moest natuurlijk weer laten horen dat ze er was. Maar jeetje wat voelde dat ongemakkelijk zeg. Zaten we daar op de bank. Ik ga er van uit dat het de volgende keer niet meer zo ongemakkelijk zal voelen als vandaag. We hebben allebei nog even de laatste keer het donorcontract bekeken en daarna ondertekend. En toen was het officieel. We kunnen beginnen. Ik liet hem maar de potjes zien die ik had gehaald en vertelde hem dat hij de rommelkamer kon gebruiken. Maar hij maakte liever gebruik van de badkamer. Damn de enige ruimte die ik vandaag niet had schoongemaakt. Heb ik weer. Maar ja kan moeilijk tegen hem zeggen dat hij daar niet zijn ding mocht doen.
Maar ja dan zit je daar in je eentje op de bank. Te wachten. Dus maar weer een spelletje spelen op mijn telefoon. Twitter beetje bekijken. En dan gaat die deur opeens weer open. En krijg je een potje. En laat je hem uit en wens je hem een goede terugreis. En dan sta je daar met een potje. Met daarin een kwakje.
Sorry voor de omschrijving maar je moet je voorstellen dat ik op dat moment met een vies gezicht naar de inhoud van het potje stond te kijken en echt letterlijk dacht...een kwakje. Het vieze gevoel hield even met daarbij een raar gevoel. Deels weer in de zin van waar ben ik mee bezig maar ook denkende aan het moois dat het kan brengen. Maar het idee dat ik "dat" dadelijk zou inbrengen bij mezelf gaf me wel even de kriebels en de rillingen.
Maar ik heb mijn doel duidelijk voor ogen en daar hoort dit nou eenmaal ook bij. Dus maak ik me klaar terwijl ik het potje netjes tegen mijn lichaam heb gehouden. Het spuitje met de canule heb ik ook tegen mijn lichaam aangehouden zodat ik de sperma niet in een koude canule en spuitje zou opzuigen. Helaas ben ik toch best gespannen en lukt het niet goed om te ontspannen. Hierdoor lukt het niet om de canule en spuitje zover mogelijk in te brengen. Na een paar pogingen besluit ik dat het vandaag niet zal lukken om het zover mogelijk in te brengen en spuit ik het maar gewoon in.
En het stomme is dat op het moment dat je de spuit leegdruk je er gewoon niets van merkt. Maar het zit erin en met een kussentje onder mijn bibs blijf ik nog maar even liggen. Ik besef me opeens dat ik nu de wachtweken inga. Er komt dan toch nog die rust over me heen waar al heel de ochtend op zat te hopen. Maar ook wordt ik overvallen door vermoeidheid. Maar ja wat wil je, laat naar bed en weer vroeg op om vervolgens het huis te poetsen. Dus ik zet mijn wekker en plak er nog een uurtje slaap achter aan. En wat heb ik heerlijk geslapen. Het heeft me weer even helemaal opgeladen en ik ben er helemaal klaar voor.
En het is ook weer tijd om over te gaan op de normale zondag rituelen...want verder is het een zondag als alle anderen...
Labels:
bam,
donor,
gedachtenspinsels,
inseminatie,
wachten
woensdag 7 september 2011
Nog eventjes...
En dan ga ik voor de eerste keer de wachtweken is. Aanstaande zondag komt mijn donor langs en zal de eerste inseminatie plaatsvinden. dat zal nog wel wat geklungel op gaan leveren gok ik met dat spuitje en canule. Maar daar zal ik jullie alles over laten weten als het gebeurt is.
Nog maar een paar daagjes dus en afgelopen zondag ben ik al samen met mijn beste vriendinnen wezen vieren dat ik aan de slag kan. Met sushi! Ik vind sushi echt heerlijk hoewel ik het niet heel vaak eet. Maar ja met zwanger worden komen ook wat don't om de hoek kijken en daar valt sushi helaas ook onder. Dus heb ik me heel de avond tegoed gedaan aan heel veel sushi maar vooral genoten van een hele gezellige avond.
Ondertussen ben ik me goed aan het inlezen over wat wel en niet te doen qua van alles. Qua eten, qua sporten en ga zo maar door. Ook ben ik vanochtend begonnen met de ovulatie testen. En ik ben erg benieuwd of de eisprong ook zal zijn op de dag die ik verwacht. Ik verwacht de eisprong volgende week maandag of dinsdag. Het is en blijft nog een gok omdat ik niet precies weet wat mijn cyclus-duur is. Maar dat geeft niet, elke stap is er eentje. En ik sta te popelen om weer wat nieuwe eerste keren te beleven: eerste keer inseminatie, eerste keer eisprong, eerste keer wachtweken, eerste keer zwangerschapstest, hoogstwaarschijnlijk eerste keer teleurstelling van een mislukte poging maar uiteindelijk hopelijk ook de eerste keer het geluk van een positieve test.
Dus nog eventjes....
Nog maar een paar daagjes dus en afgelopen zondag ben ik al samen met mijn beste vriendinnen wezen vieren dat ik aan de slag kan. Met sushi! Ik vind sushi echt heerlijk hoewel ik het niet heel vaak eet. Maar ja met zwanger worden komen ook wat don't om de hoek kijken en daar valt sushi helaas ook onder. Dus heb ik me heel de avond tegoed gedaan aan heel veel sushi maar vooral genoten van een hele gezellige avond.
Ondertussen ben ik me goed aan het inlezen over wat wel en niet te doen qua van alles. Qua eten, qua sporten en ga zo maar door. Ook ben ik vanochtend begonnen met de ovulatie testen. En ik ben erg benieuwd of de eisprong ook zal zijn op de dag die ik verwacht. Ik verwacht de eisprong volgende week maandag of dinsdag. Het is en blijft nog een gok omdat ik niet precies weet wat mijn cyclus-duur is. Maar dat geeft niet, elke stap is er eentje. En ik sta te popelen om weer wat nieuwe eerste keren te beleven: eerste keer inseminatie, eerste keer eisprong, eerste keer wachtweken, eerste keer zwangerschapstest, hoogstwaarschijnlijk eerste keer teleurstelling van een mislukte poging maar uiteindelijk hopelijk ook de eerste keer het geluk van een positieve test.
Dus nog eventjes....
dinsdag 30 augustus 2011
wordt ik voor de gek gehouden?
Afgelopen zondag kreeg ik een smsje van een vriendin. Ze wilde weten hoe het was en hoe het ervoor stond met een donor zoeken enzo. En zo kwam er een heel gesprek op gang over de sms. Ik verteld over hoe het ervoor stond en ook dat het nu wachten was tot m'n cyclus weer op gang zou komen. Ik voelde voor het eerst de acceptatie dat ik gewoon geduld moet hebben en het moet afwachten. Het is nu aan mijn lichaam en dat heeft tijd nodig na 7 jaar prikpil. Het gaf heel veel rust en dat was fijn.
Na leuk bij gekletst te hebben was de zondag ook weer voorbij en ging ik mijn gebruikelijke korte nacht weer in. Ik slaap altijd slecht van de zondag op de maandag. Ben het inmiddels wel gewend dus stapte ik weer veel te laat mijn bed in om 5 uur later de wekker te vervloeken.
En je weet het wel...je slaat de wekker op snooze...paar minuten laten gaat mijn telefoon ook af...En die sla ik nooit dus die zet ik netjes uit en draai me weer om en voordat ik weer goed en wel lig gaat de wekker al weer...tijd dus om uit bed te stappen...lekker duf...nog niet stevig op de benen...eerst altijd maar naar de wc...en pats boem...
Opeens ben ik klaar wakker en dans ik mijn vreugdedansje....Want ik zie bloed...Het is zover! Ik ben weer ongesteld. Ik zweef al mijn ochtendrituelen door van geluk en ben in no time klaar. Even rustig ontbijten en dan lopen met de hond. De hond heeft ook zo haar ochtendrituelen en ik heb liever dat ze dat buiten doet dus lopen met de hond. En tijdens het lopen maakt het geluk even plaats voor een wat donkerder gevoel...Help denk ik...waar begin ik aan...waar ben ik mee bezig...kan ik dit wel...weet je wel wat je allemaal opgeeft...
En zo ging ik nog even door. Maar inmiddels was ik al op mijn werk aangekomen. De hekken waren al open, de lichten al aan en zo begin ik aan de verplichte taken voor de maandagochtend opstarters. En aangezien ik altijd te vroeg ben zit ik na de taken in dat lokaaltje te wachten op de vroege vogels die een uurtje later naar school gebracht mogen worden. Maar mijn collega komt als eerste binnen en voordat we goed en wel goedemorgen hebben gezegd sta ik daar weer te dansen van vreugde en ze danst met me mee. Het geluk is weer terug en het angstgevoel is verdwenen. Gelukkig maar.
Zwevend gaat de dag langzaam voorbij. Ik ben nog nooit zo vaak op een dag naar de wc geweest. Niet omdat ik elke keer zo nodig moest, maar omdat ik het eigenlijk nog niet helemaal durfde te geloven. Dus met elke keer dat ik op een wc-pot zat maakte mijn hart weer een sprongetje van vreugde. Het was weliswaar niet veel, haast niet noemenswaardig. Maar het was rood, het was bloed. Tot ik toch merkte dat er op dat kleine beetje na niets meer achteraan leek te komen. Ik begon me wat bedrukt te voelen. Het zou me toch niet gaan gebeuren dat dit het was? Nog nooit had ik er zo naar uit gekeken om ongesteld te worden en nog nooit was ik zo bedroefd dat het na een paar druppeltjes weer ophield. In de ochtend ervaarde ik het gevoel weer op en top vrouw te zijn en nu voelde het alsof mijn lichaam mij verraadde.
Maar er kwam echt niets meer. Ik voelde me zwak, ik kreeg wat buikkrampen die al heel de dag wonderbaarlijk er nog niet waren geweest. Maar er kwam geen bloed meer. Niets meer. Ik voelde de tranen en liet ze ook stromen. En ondanks dat ik teleurgesteld was wist ik dat die emoties niet alleen daar van kwam. Dus ik liet het gaan. Ik liet het toe dat ik een klaagzang losliet. De schouder die ik nodig had kwam gelukkig op het juiste moment en ik spuide, gooide alles eruit, alles wat me dwarszat, alles wat ik voelde, alles wat ik maar kon zeggen. Zo mooi was de dag begonnen en zo heftig in emotie eindigde de dag.
Een heftig gesprek met mijn moeder en zus vorige week zat me zo ontzettend dwars en maakte me zo boos. En nu was het juiste moment om me er ook echt boos om te maken. Want de enige die ik niet had verteld over het bloed dat mij zo vreugdevol maakte kon ik niet delen met mijn zus en moeder. Niet omdat de deur dichtzit. Nee omdat er altijd een "maar" zal zijn. En dat maakt me boos, maakt me verdrietig maar maakt me vooral dat ik teleurgesteld ben. Dat twee vrouwen die zeer dicht bij me staan me nooit zomaar zullen accepteren zoals ik ben.
Helaas volgde er weer een korte nacht en heb ik mijn dag met een duf hoofd doorgebracht. Vrolijk was ik niet. Blij was ik dat er wat klusjes waren op werk dat concentratie vereiste zodat ik mijn gedachten even kon verzetten. Met mijn collega besprak ik wel wat dingen. Maakte me soms ook aan het lachen. Maar legde ook haar hand op mijn schouder en zei: " Het komt allemaal goed". Dus de dag kwam ik wel weer door. En vandaag had ik de wc gemeden. Want ik wilde alleen maar bloed zien en dat was er toch niet. Dus waarom zou ik dan gaan. Maar op een gegeven moment kun je het toch echt niet meer ophouden en moet je gewoon. Ik viel nog net niet van de wc af maar daar was het weer, een klein beetje. Niet veel, gewoon een klein beetje.
En toen besloot ik dat ik mezelf niet zo gek moet maken. En me al helemaal niet gek moet laten maken door mijn lichaam. Mijn lichaam is druk bezig, dat voel ik. Voel me niet helemaal geweldig, mijn lichaam doet er echt moeite voor. Het moet ook weer effe wennen na 7 jaar. En mijn lichaam is zo aardig om de pijn die er zo bij hoorde voor mij gewoon even achterwege te laten. Zo pijnloos heb ik nog nooit bloed verloren. Ik prijs me gelukkig met het beetje dat er nu is op de tweede dag. En is er morgen niets meer? Dan is dat nou eenmaal zo. Maar mijn lichaam werkt nog! En daar mag ik heel blij mee zijn. Dus ook al wordt ik soms voor de gek gehouden, ik ga me maar niet meer gek laten maken...
Na leuk bij gekletst te hebben was de zondag ook weer voorbij en ging ik mijn gebruikelijke korte nacht weer in. Ik slaap altijd slecht van de zondag op de maandag. Ben het inmiddels wel gewend dus stapte ik weer veel te laat mijn bed in om 5 uur later de wekker te vervloeken.
En je weet het wel...je slaat de wekker op snooze...paar minuten laten gaat mijn telefoon ook af...En die sla ik nooit dus die zet ik netjes uit en draai me weer om en voordat ik weer goed en wel lig gaat de wekker al weer...tijd dus om uit bed te stappen...lekker duf...nog niet stevig op de benen...eerst altijd maar naar de wc...en pats boem...
Opeens ben ik klaar wakker en dans ik mijn vreugdedansje....Want ik zie bloed...Het is zover! Ik ben weer ongesteld. Ik zweef al mijn ochtendrituelen door van geluk en ben in no time klaar. Even rustig ontbijten en dan lopen met de hond. De hond heeft ook zo haar ochtendrituelen en ik heb liever dat ze dat buiten doet dus lopen met de hond. En tijdens het lopen maakt het geluk even plaats voor een wat donkerder gevoel...Help denk ik...waar begin ik aan...waar ben ik mee bezig...kan ik dit wel...weet je wel wat je allemaal opgeeft...
En zo ging ik nog even door. Maar inmiddels was ik al op mijn werk aangekomen. De hekken waren al open, de lichten al aan en zo begin ik aan de verplichte taken voor de maandagochtend opstarters. En aangezien ik altijd te vroeg ben zit ik na de taken in dat lokaaltje te wachten op de vroege vogels die een uurtje later naar school gebracht mogen worden. Maar mijn collega komt als eerste binnen en voordat we goed en wel goedemorgen hebben gezegd sta ik daar weer te dansen van vreugde en ze danst met me mee. Het geluk is weer terug en het angstgevoel is verdwenen. Gelukkig maar.
Zwevend gaat de dag langzaam voorbij. Ik ben nog nooit zo vaak op een dag naar de wc geweest. Niet omdat ik elke keer zo nodig moest, maar omdat ik het eigenlijk nog niet helemaal durfde te geloven. Dus met elke keer dat ik op een wc-pot zat maakte mijn hart weer een sprongetje van vreugde. Het was weliswaar niet veel, haast niet noemenswaardig. Maar het was rood, het was bloed. Tot ik toch merkte dat er op dat kleine beetje na niets meer achteraan leek te komen. Ik begon me wat bedrukt te voelen. Het zou me toch niet gaan gebeuren dat dit het was? Nog nooit had ik er zo naar uit gekeken om ongesteld te worden en nog nooit was ik zo bedroefd dat het na een paar druppeltjes weer ophield. In de ochtend ervaarde ik het gevoel weer op en top vrouw te zijn en nu voelde het alsof mijn lichaam mij verraadde.
Maar er kwam echt niets meer. Ik voelde me zwak, ik kreeg wat buikkrampen die al heel de dag wonderbaarlijk er nog niet waren geweest. Maar er kwam geen bloed meer. Niets meer. Ik voelde de tranen en liet ze ook stromen. En ondanks dat ik teleurgesteld was wist ik dat die emoties niet alleen daar van kwam. Dus ik liet het gaan. Ik liet het toe dat ik een klaagzang losliet. De schouder die ik nodig had kwam gelukkig op het juiste moment en ik spuide, gooide alles eruit, alles wat me dwarszat, alles wat ik voelde, alles wat ik maar kon zeggen. Zo mooi was de dag begonnen en zo heftig in emotie eindigde de dag.
Een heftig gesprek met mijn moeder en zus vorige week zat me zo ontzettend dwars en maakte me zo boos. En nu was het juiste moment om me er ook echt boos om te maken. Want de enige die ik niet had verteld over het bloed dat mij zo vreugdevol maakte kon ik niet delen met mijn zus en moeder. Niet omdat de deur dichtzit. Nee omdat er altijd een "maar" zal zijn. En dat maakt me boos, maakt me verdrietig maar maakt me vooral dat ik teleurgesteld ben. Dat twee vrouwen die zeer dicht bij me staan me nooit zomaar zullen accepteren zoals ik ben.
Helaas volgde er weer een korte nacht en heb ik mijn dag met een duf hoofd doorgebracht. Vrolijk was ik niet. Blij was ik dat er wat klusjes waren op werk dat concentratie vereiste zodat ik mijn gedachten even kon verzetten. Met mijn collega besprak ik wel wat dingen. Maakte me soms ook aan het lachen. Maar legde ook haar hand op mijn schouder en zei: " Het komt allemaal goed". Dus de dag kwam ik wel weer door. En vandaag had ik de wc gemeden. Want ik wilde alleen maar bloed zien en dat was er toch niet. Dus waarom zou ik dan gaan. Maar op een gegeven moment kun je het toch echt niet meer ophouden en moet je gewoon. Ik viel nog net niet van de wc af maar daar was het weer, een klein beetje. Niet veel, gewoon een klein beetje.
En toen besloot ik dat ik mezelf niet zo gek moet maken. En me al helemaal niet gek moet laten maken door mijn lichaam. Mijn lichaam is druk bezig, dat voel ik. Voel me niet helemaal geweldig, mijn lichaam doet er echt moeite voor. Het moet ook weer effe wennen na 7 jaar. En mijn lichaam is zo aardig om de pijn die er zo bij hoorde voor mij gewoon even achterwege te laten. Zo pijnloos heb ik nog nooit bloed verloren. Ik prijs me gelukkig met het beetje dat er nu is op de tweede dag. En is er morgen niets meer? Dan is dat nou eenmaal zo. Maar mijn lichaam werkt nog! En daar mag ik heel blij mee zijn. Dus ook al wordt ik soms voor de gek gehouden, ik ga me maar niet meer gek laten maken...
vrijdag 19 augustus 2011
Wachttijd...
Ja, dan heb je alles rond. Donor gevonden waar ik me goed bij voel, alle spullen in huis om eisprong te bepalen en een duidelijk doel voor ogen. En dan zit je hier maar te wachten tot je eindelijk weer eens ongesteld word. Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Ik ben een paar maanden geleden gestopt met de prikpil en het is nu wachten tot alles weer op gang komt. Natuurlijk had ik gehoopt meteen weer ongesteld te worden en meteen aan de slag te kunnen. Maar goed ik zal dus netjes af moeten wachten tot het weer eens om de hoek komt gluren. En ook al heb ik me er bij neergelegd dat mijn lichaam heeft bepaald een wachttijd in te stellen als het zover is zal ik gillen, springen en gelukkig zijn. En meteen een avondje sushi afspreken. Want daarna zal het echte proberen gaan beginnen en dan zal ik dat moeten missen. Niet dat ik zo vaak sushi eet maar ik weet dat ik het ga missen omdat het dan niet meer mag.
Maar goed de wachttijd heeft ook zo zijn voordelen. Want er zijn zo ook wat praktische zaken die ik rond wil hebben voordat ik met een beeb rondloop. Zo ben ik nu bezig met laminaat te leggen in mijn huis en heb ik al de slaapkamer en studeerkamer omgewisseld. Waarom? Omdat het zo veel praktischer is. Maar zo ben ik ook bezig met de hond. Ik heb een geweldige Jack Russel. Maar ze heeft een gebruiksaanwijzing, en die is niet 1 blaadje. Zo is ze ontzettend waaks, ze zet buiten de boel op stelten als ze een kat ziet, heeft verlatingsangst en zo kan ik nog wel effe doorgaan. Maar ondanks die gebruiksaanwijzing heb ik er al meerdere keren aan zitten denken om een beter huis voor haar te zoeken. En helemaal nu ik ga proberen een kindje te krijgen. Want hoe zal dat samen gaan? Dan kan ik het denk ik niet zo goed gebruiken dat beeb eindelijk rustig ligt te slapen en vervolgens wakker geblaft wordt omdat de bel gaat. Gewoon iets praktisch dus. Maar ik ben ook iemand van het nemen van mijn verantwoordelijkheid. Want het meeste probleemgedrag had voorkomen kunnen worden. Maar dat is mij niet gelukt. Vooral omdat ik het opvoeden van een Jack Russel zwaar heb overschat. Net als de meeste mensen die een Jack Russel nemen. Want het zijn en blijven terriƫrs. En ik ben ook behoorlijk koppig en eigenwijs maar terriƫrs zijn daar meesters in. Nu heb ik van huis uit al een stevige portie ervaring met honden maar zelfs dat was niet genoeg om een Jack Russel op de juiste manier op te voeden. Dus ging ik begin dit jaar op zoek naar een training die ik kon doen met mijn hond. Ik vond een goede hondenschool en schreef me uiteindelijk in voor de behendigheid en de frisbee. De tijdstippen en dagen van de gehoorzaamheid waren niet handig voor mij en achteraf gezien was ik zelf ook nog niet klaar voor de gehoorzaamheid cursussen.
Ik heb een geweldige tijd met mijn hond gehad op deze cursus. Ik kreeg weer plezier in mijn hond en ondanks dat met name de behendigheid zeer moeizaam ging heb ik de laatste les staan springen met mijn hond in de armen omdat ze hele parcours los aflegde en zonder rondjes te rennen na elke hindernis.
Maar ik zie het dus als mijn verantwoordelijkheid om eerst zoveel mogelijk dingen te proberen om die gebruiksaanwijzing te doen slinken voordat ik haar zomaar wegdoe. Ook omdat ik haar niet zomaar weg kan doen. Ze is mijn hond en dat was een hele bewuste keuze en niet een keuze om haar na een paar jaar weer weg te doen. Maar na de eerste trainingen werd het wel duidelijk dat ze nog heel wat meer training nodig heeft om haar gedrag te verbeteren. Dus doe ik dat ook. En dus sta ik morgen weer op een trainingsveld tussen allerlei puppy's met een hond die geen puppy meer is maar wel om die basis erin te leggen. En het houd me bezig tijdens deze wachttijd. Dus elk nadeel heeft zijn voordeel!
Maar goed de wachttijd heeft ook zo zijn voordelen. Want er zijn zo ook wat praktische zaken die ik rond wil hebben voordat ik met een beeb rondloop. Zo ben ik nu bezig met laminaat te leggen in mijn huis en heb ik al de slaapkamer en studeerkamer omgewisseld. Waarom? Omdat het zo veel praktischer is. Maar zo ben ik ook bezig met de hond. Ik heb een geweldige Jack Russel. Maar ze heeft een gebruiksaanwijzing, en die is niet 1 blaadje. Zo is ze ontzettend waaks, ze zet buiten de boel op stelten als ze een kat ziet, heeft verlatingsangst en zo kan ik nog wel effe doorgaan. Maar ondanks die gebruiksaanwijzing heb ik er al meerdere keren aan zitten denken om een beter huis voor haar te zoeken. En helemaal nu ik ga proberen een kindje te krijgen. Want hoe zal dat samen gaan? Dan kan ik het denk ik niet zo goed gebruiken dat beeb eindelijk rustig ligt te slapen en vervolgens wakker geblaft wordt omdat de bel gaat. Gewoon iets praktisch dus. Maar ik ben ook iemand van het nemen van mijn verantwoordelijkheid. Want het meeste probleemgedrag had voorkomen kunnen worden. Maar dat is mij niet gelukt. Vooral omdat ik het opvoeden van een Jack Russel zwaar heb overschat. Net als de meeste mensen die een Jack Russel nemen. Want het zijn en blijven terriƫrs. En ik ben ook behoorlijk koppig en eigenwijs maar terriƫrs zijn daar meesters in. Nu heb ik van huis uit al een stevige portie ervaring met honden maar zelfs dat was niet genoeg om een Jack Russel op de juiste manier op te voeden. Dus ging ik begin dit jaar op zoek naar een training die ik kon doen met mijn hond. Ik vond een goede hondenschool en schreef me uiteindelijk in voor de behendigheid en de frisbee. De tijdstippen en dagen van de gehoorzaamheid waren niet handig voor mij en achteraf gezien was ik zelf ook nog niet klaar voor de gehoorzaamheid cursussen.
Ik heb een geweldige tijd met mijn hond gehad op deze cursus. Ik kreeg weer plezier in mijn hond en ondanks dat met name de behendigheid zeer moeizaam ging heb ik de laatste les staan springen met mijn hond in de armen omdat ze hele parcours los aflegde en zonder rondjes te rennen na elke hindernis.
Maar ik zie het dus als mijn verantwoordelijkheid om eerst zoveel mogelijk dingen te proberen om die gebruiksaanwijzing te doen slinken voordat ik haar zomaar wegdoe. Ook omdat ik haar niet zomaar weg kan doen. Ze is mijn hond en dat was een hele bewuste keuze en niet een keuze om haar na een paar jaar weer weg te doen. Maar na de eerste trainingen werd het wel duidelijk dat ze nog heel wat meer training nodig heeft om haar gedrag te verbeteren. Dus doe ik dat ook. En dus sta ik morgen weer op een trainingsveld tussen allerlei puppy's met een hond die geen puppy meer is maar wel om die basis erin te leggen. En het houd me bezig tijdens deze wachttijd. Dus elk nadeel heeft zijn voordeel!
donderdag 28 juli 2011
De deal is rond...
we hebben digitaal de handen erop geschud waardoor ik nu kan zeggen dat ik een donor heb gevonden!
Wat heerlijk om alles rond te hebben. Ik heb een donor, en alle andere spullen heb ik ook in huis. Het is nu alleen nog wachten tot mijn cyclus weer op gang komt en dan kan ik beginnen. Ik blijf dus druk bezig met duimen en hopen dat ik snel weer ongesteld mag worden. En ik vind het best bijzonder om te zeggen dat ik weer heel graag ongesteld wil worden. Want mijn menstruaties zijn nooit fijn geweest. Al vanaf de eerste menstruatie had ik prachtige menstruatie pijnen waardoor ik al vrij snel aan de pil mocht van mijn mama. De pijnen werden echter met de jaren erger. Maar iedereen om me heen zei dat ik me aanstelde. Dus geloofde ik ook dat ik me aanstelde. Want het was normaal dat je wat pijntjes enzo hebt tijdens je menstruatie.
Maar gelukkig brak het moment aan dat ik het helemaal zat was. Dat ik wist dat de pijnen die ik had niet normaal waren. Na jarenlang constant pijn te hebben die verergerde naarmate de menstruatie naderde en ik elke dag pijnaanvallen kreeg te verduren moest er wat aan gebeuren. Dus waagde ik eindelijk de stap om naar de huisarts te gaan. Ik weet nog dat ik het gevoel had dat ik wel door de grond kon zakken toen ik mijn symptomen uitlegde. Al die mensen die tegen mij hadden gezegd dat ik me aanstelden kwamen in mijn gedachten weer langs. Ik schaamde me ervoor dat ik voor mijn pijntjes naar mijn dokter was gegaan. Ik ging er dan ook vanuit dat hij het zou wegwuiven en me zonder iets weer naar huis zou sturen. Want iedereen had me toch al gezegd dat ik me aanstelde. Ik moest maar niet zo zeuren en kleinzerig zijn.
Ik liep uiteindelijk helemaal zwevend de huisartsenpraktijk uit. Want ik had een naam van de aandoening op een papiertje gekregen en een verwijzing naar de gynaecoloog gekregen. Ik had endometriose. Ik ging natuurlijk meteen googlen en ik kwam terecht in een wereld van herkenning. De gynaecoloog was het na wat onderzoeken met de huisarts eens. Ik mocht een andere keer terug komen om de behandeling te gaan bespreken. Ik kreeg wat folders mee naar huis en een paar weken later zat ik er weer. Ik was er even goed stil van toen ik de keuze kreeg te horen. De prikpil of hormonaal in de overgang gezet worden. Maar de keuze was erg simpel. De prikpil werd het. En hoewel ik behoorlijk benauwd ben voor naalden ging ik elke drie maanden met plezier de prikpil halen. De pijnen waren een stuk verminderd. Ik had niet meer een constante pijn. De pijnaanvallen had ik nog wel met regelmaat maar met de jaren kwam er steeds meer tijd tussen te zitten. Heerlijk was het om al die jaren niet het ongesteldheid gedoe te hebben.
Even snel gerekend ben ik nu 2 of 2,5 maand van de prikpil af. En dat de hormonen er weer lekker op los gaan is al te merken. Ik zit elke dag weer onder een nieuwe laag puistjes en er zijn wat dagen met stemmingswisselingen. Het kan zeker 6 maanden duren voordat ik weer ongesteld wordt. En dan komt meteen het stemmetje in mijn achterhoofd "als ik nog wel ongesteld kan worden". Want door het gebruik van de prikpil kan het altijd gebeuren dat je lichaam op een bepaald punt al in de overgang is gegaan. Dit is wel een angst die ik altijd in mijn achterhoofd zal houden. Dus hopelijk zal mijn lichaam mijn angst snel ongelijk geven en wordt ik gewoon weer ongesteld. En aangezien ik er helemaal klaar voor ben met mijn donor, spuitjes, flexibele canules, potjes, ovulatietesten en zwangerschaptesten mag het heel snel gaan gebeuren! Want ik kan het niet doen zonder die menstruatie. Dus de deal mag dan rond zijn, nu is het wachten op de uitvoering.
Wat heerlijk om alles rond te hebben. Ik heb een donor, en alle andere spullen heb ik ook in huis. Het is nu alleen nog wachten tot mijn cyclus weer op gang komt en dan kan ik beginnen. Ik blijf dus druk bezig met duimen en hopen dat ik snel weer ongesteld mag worden. En ik vind het best bijzonder om te zeggen dat ik weer heel graag ongesteld wil worden. Want mijn menstruaties zijn nooit fijn geweest. Al vanaf de eerste menstruatie had ik prachtige menstruatie pijnen waardoor ik al vrij snel aan de pil mocht van mijn mama. De pijnen werden echter met de jaren erger. Maar iedereen om me heen zei dat ik me aanstelde. Dus geloofde ik ook dat ik me aanstelde. Want het was normaal dat je wat pijntjes enzo hebt tijdens je menstruatie.
Maar gelukkig brak het moment aan dat ik het helemaal zat was. Dat ik wist dat de pijnen die ik had niet normaal waren. Na jarenlang constant pijn te hebben die verergerde naarmate de menstruatie naderde en ik elke dag pijnaanvallen kreeg te verduren moest er wat aan gebeuren. Dus waagde ik eindelijk de stap om naar de huisarts te gaan. Ik weet nog dat ik het gevoel had dat ik wel door de grond kon zakken toen ik mijn symptomen uitlegde. Al die mensen die tegen mij hadden gezegd dat ik me aanstelden kwamen in mijn gedachten weer langs. Ik schaamde me ervoor dat ik voor mijn pijntjes naar mijn dokter was gegaan. Ik ging er dan ook vanuit dat hij het zou wegwuiven en me zonder iets weer naar huis zou sturen. Want iedereen had me toch al gezegd dat ik me aanstelde. Ik moest maar niet zo zeuren en kleinzerig zijn.
Ik liep uiteindelijk helemaal zwevend de huisartsenpraktijk uit. Want ik had een naam van de aandoening op een papiertje gekregen en een verwijzing naar de gynaecoloog gekregen. Ik had endometriose. Ik ging natuurlijk meteen googlen en ik kwam terecht in een wereld van herkenning. De gynaecoloog was het na wat onderzoeken met de huisarts eens. Ik mocht een andere keer terug komen om de behandeling te gaan bespreken. Ik kreeg wat folders mee naar huis en een paar weken later zat ik er weer. Ik was er even goed stil van toen ik de keuze kreeg te horen. De prikpil of hormonaal in de overgang gezet worden. Maar de keuze was erg simpel. De prikpil werd het. En hoewel ik behoorlijk benauwd ben voor naalden ging ik elke drie maanden met plezier de prikpil halen. De pijnen waren een stuk verminderd. Ik had niet meer een constante pijn. De pijnaanvallen had ik nog wel met regelmaat maar met de jaren kwam er steeds meer tijd tussen te zitten. Heerlijk was het om al die jaren niet het ongesteldheid gedoe te hebben.
Even snel gerekend ben ik nu 2 of 2,5 maand van de prikpil af. En dat de hormonen er weer lekker op los gaan is al te merken. Ik zit elke dag weer onder een nieuwe laag puistjes en er zijn wat dagen met stemmingswisselingen. Het kan zeker 6 maanden duren voordat ik weer ongesteld wordt. En dan komt meteen het stemmetje in mijn achterhoofd "als ik nog wel ongesteld kan worden". Want door het gebruik van de prikpil kan het altijd gebeuren dat je lichaam op een bepaald punt al in de overgang is gegaan. Dit is wel een angst die ik altijd in mijn achterhoofd zal houden. Dus hopelijk zal mijn lichaam mijn angst snel ongelijk geven en wordt ik gewoon weer ongesteld. En aangezien ik er helemaal klaar voor ben met mijn donor, spuitjes, flexibele canules, potjes, ovulatietesten en zwangerschaptesten mag het heel snel gaan gebeuren! Want ik kan het niet doen zonder die menstruatie. Dus de deal mag dan rond zijn, nu is het wachten op de uitvoering.
Labels:
angsten,
bam,
donor,
endometriose,
gedachtenspinsels
woensdag 15 juni 2011
De eerste stappen om een bewuste alleenstaande moeder te worden...
Tja een bewust alleenstaande moeder wordt je niet zomaar. En die beslissing neem je ook niet zomaar.
Op mijn twintigste werd ik al met de neus op de feiten gedrukt en moest ik een keuze maken of dat ik aan de prikpil zou gaan of dat ik hormonaal in de overgang gezet zou worden. Door mijn kinderwens was de keuze toentertijd heel erg simpel, de prikpil. Ik moest deze keuze maken omdat er endometriose was vastgesteld en ik daar behoorlijke pijnklachten van had.
Nu 7 jaar later werd het tijd om weer terug te gaan naar de gynaecoloog en eens te gaan praten over mijn kinderwens. En na wat onderzoeken kon de gynaecoloog mij vertellen dat de endometriose niet meer aantoonbaar aanwezig is. Ik mag nu dus stoppen met de prikpil en hoef alleen maar terug te komen als de pijnklachten weer terug komen. Helemaal gelukkig! Ik mag aan mijn kinderwens gaan werken!
En we beginnen met......wachten......wachten tot ik weer ongesteld zal worden. En dat kan zeker een half jaar duren. Maar goed toch maar meteen naar de drogist om een lading maandverband en tampons te kopen. Want ik wil er wel klaar voor zijn. En meteen maar ook wat verdeeld over de drie tassen die ik vaak gebruik.
En dan begint het wachten...want wat kun je nog meer dan dan wachten? Eigenlijk best veel! Prijzen vergelijken van ovulatie testen, hoe zat het ook alweer met de tijdstip van je eisprong, hoe ga ik in vredesnaam een spermadonor vinden? En zo zijn er nog genoeg dingen waar ik al over na moet gaan denken. Genoeg om jullie regelmatig op de hoogte te kunnen houden!
Tot de volgende keer!
Op mijn twintigste werd ik al met de neus op de feiten gedrukt en moest ik een keuze maken of dat ik aan de prikpil zou gaan of dat ik hormonaal in de overgang gezet zou worden. Door mijn kinderwens was de keuze toentertijd heel erg simpel, de prikpil. Ik moest deze keuze maken omdat er endometriose was vastgesteld en ik daar behoorlijke pijnklachten van had.
Nu 7 jaar later werd het tijd om weer terug te gaan naar de gynaecoloog en eens te gaan praten over mijn kinderwens. En na wat onderzoeken kon de gynaecoloog mij vertellen dat de endometriose niet meer aantoonbaar aanwezig is. Ik mag nu dus stoppen met de prikpil en hoef alleen maar terug te komen als de pijnklachten weer terug komen. Helemaal gelukkig! Ik mag aan mijn kinderwens gaan werken!
En we beginnen met......wachten......wachten tot ik weer ongesteld zal worden. En dat kan zeker een half jaar duren. Maar goed toch maar meteen naar de drogist om een lading maandverband en tampons te kopen. Want ik wil er wel klaar voor zijn. En meteen maar ook wat verdeeld over de drie tassen die ik vaak gebruik.
En dan begint het wachten...want wat kun je nog meer dan dan wachten? Eigenlijk best veel! Prijzen vergelijken van ovulatie testen, hoe zat het ook alweer met de tijdstip van je eisprong, hoe ga ik in vredesnaam een spermadonor vinden? En zo zijn er nog genoeg dingen waar ik al over na moet gaan denken. Genoeg om jullie regelmatig op de hoogte te kunnen houden!
Tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)